Blog naukowy z Warszawy. Zdobądź wiedzę z języka francuskiego, nauki gry na perkusji...

Symbol wazonu i symbol kwiatów

Do tej części badań autorka zastosowała podane niżej konkrety i oznaczenia: wazony – kryształowy {A), chiński (B), porcelanowy (C), szklany (D), gliniany (£): znak VI (szóstka rzymska) wskazywał na kolejną część badań: kwiaty – bukiet kwiatów suszonych (Aj), bukiet róż (Bj), bukiet azalii (Cj), gałązka mag- nolii (Dj) i bukiet goździków (Ei). Po wykonaniu tego zadania badająca wróciła do – już uprzednio znanych uczniowi – obrazków mebli, jakie wybrałby do swojego pokoju i postawiła mu trzy pytania: 1) które z ułożonych przez niego kwiatów wstawiłby do pokoju, przez siebie umeblowanego? 2) gdzie postawiłby wazon z wybranymi kwiatami? 3) dlaczego postawiłby go właśnie tam, a nie gdzie indziej?

Badania według opisanego wyżej schematu metodycznego autorka przeprowadziła dwukrotnie (z wyjątkiem oceny kwiatów, jako artykułów sezonowych) w odstępie półrocznym (październik- marzec). Badanie drugie służyło do poznania stopnia zmienności względnie stabilności ocen estetycznych. Zarówno ze względu na konstrukcję przewodników skatowych, jak też celem porównania ocen estetycznych uczniów z ocenami osób dorosłych autorka ustalała treści stopni ocen, a więc niejako normy. Wykonała to według własnego uznania, ale w oparciu o opinie innych osób dorosłych.

W wynikach, jakie uzyskała, bardzo znamienne są stwierdzenia ogólne: 1) Rozsiew statystyczny ocen estetycznych tych samych przedmiotów: rysunków, rzeczy czdobno-uży uiowych, kwiatów i wazonów – okazał się nad wyraz wielki, nieporównalny z rozsiewem ocen cech osobistych i norm moralnych. 2) Nie mniejszy okazał się rozmiar różnic między ocenami uczniów a jej własnymi. Autorka wysnuła z tych stwierdzeń dwa wnioski:

– 1) W kulturze estetycznej środowiska wychowawczego, zwłaszcza środowiska domowego istnieje ogromne zróżnicowanie jakościowe, bez porównania większe niż w zakresie kultury moralnej.

– 2) Szkoła nie przyczynia się dostatecznie do wyrównywania tych różnic, właściwie zorganizowanym i konsekwentnym wychowaniem estetycznym.

Interpretacja ta wydaje się prawdopodobna. Postępowanie należycie przystosowane do norm moralnych obowiązuje w zasadzie wszystkich jednakowo i podlega nieustannie ocenie w bieżących stosunkach międzyludzkich. Uczciwości, solidności w pracy, sprawiedliwości wymaga się od wszystkich, niezależnie od ich pozycji społecznej czy grupy zawodowej. W rezultacie, różnice indywidualne sumienia i zdolności do ocen moralnych w dużej mierze wyrównują się. W przeciwieństwie do sumienia smak estetyczny wydaje się zdolnością – żeby tak rzec – prywatną, a to w tym sensie, że nie wywiera wyraźnego wpływu na jakość współżycia ludzi ze sobą. Co więcej, smak ten jest bez wątpienia w dużej mierze zależny od warunków bytowych w środowisku domowym.

Nie każdego stać na duże mieszkanie, na jego upiększenie, na stylowe meble, na artystyczne obrazy, na modny czy wykwintny ubiór, na cenne drobiazgi ozdobne, a nawet na świeże i często zmieniane kwiaty. Znaczy to, że na zapleczu smaku estetycznego można się domyślać pewnego dobrobytu, a nawet luksusu. Planowe i konsekwentne wychowanie estetyczne w szkole może niemało zmienić w tym stanie rzeczy, zmniejszając jaskrawe różnice indywidualne w smaku estetycznym. Jednakże mało prawdopodobne byłoby przypuszczenie, że możliwe jest zrównanie, odpowiadające w przybliżeniu zrównaniom w zakresie sumie- y- nia czy „zmysłu moralnego” i uspołecznienia.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.