Blog naukowy z Warszawy. Zdobądź wiedzę z języka francuskiego, nauki gry na perkusji...

Pawłowowska zasada związku czasowego – kontynuacja

Mechanizm tworzenia się związku czasowego jest w swej istocie zawsze taki sam. Nowy bodziec (zewnętrzny czy wewnętrzny), dotychczas obojętny dla osobnika (Bo), wywołuje (ryc. 26) w korze mózgowej proces pobudzenia (PO. Bodziec bezwarunkowy lub dobrze utrwalony bodziec warunkowy wywołują czynny stan w innej części kory (P2). W kierunku tego drugiego ogniska pobudzenia zdąża proces wcześniej powstałego pobudzenia czy szeregu pobudzeń (k). Jedno lub wielokrotne wystąpienie takiego układu pobudzeń prowadzi do wytworzenia się połączenia między obu ogniskami (Pi i P2). W przypadku gdy pobudzenie wywołane nowym bodźcem nie spotyka takiego silniejszego ośrodka, nie zostanie przez niego przyciągnięte, wówczas promieniując rozchodzi się po korze, częściowo zamieniając się w inną postać energii, najczęściej – jak się wydaje – w energię cieplną.

Ważne jest przy tym, że ognisko pobudzenia wywołane nowym bodźcem musi poprzedzać, a co najmniej musi być rówjio- czesne z pobudzeniem bezwarunkowym lub z pobudzeniem wywołanym wytworzonym bodźcem warunkowym. W przypadku następowania po nim w czasie – połączenie nie wytworzy się, gdyż silniejsze pobudzenie bodźca bezwarunkowego lub jego odpowiednika wywołuje przez indukcję stan hamowania w słabszym punkcie pobudzenia niż bodziec obojętny.

Sądzę, że najistotniejszym elementem w teorii Pawłowa o związkach czasowych pobudzeń jako obiektywnej podstawie zapamiętywania jest to, że nowy bodziec zostaje zapamiętany na skutek włączenia go w łuk odruchowy. W tym przejawia się odruchowy charakter zapamiętywania, w tym przejawia się także jego istota jako procesu psychicznego, procesu wiązania organizmu z tym wszystkim z otoczenia, co ma dla niego znaczenie.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.