Blog naukowy z Warszawy. Zdobądź wiedzę z języka francuskiego, nauki gry na perkusji...

Osady pustyniowe

Rozwojowi pustyń sprzyja mała ilość opadów, silne parowanie i powodowany tym zanik szaty roślinnej. Prowadzi to do rozwoju wietrzenia fizycznego, sprzyja ablacji deszczowej i deflacji. Z pustyń wywiewane są pyły i drobnoziarniste piaski osadzane na innych obszarach. Na pustyniach gromadzi się stosunkowo niewiele osadów. Są to wydmy piaszczyste, produkty ablacji deszczowej, powstające różnych typów i dlatego wśród skał osadowych pospolite są utwory o charakterze mieszanym, np. piaskowce glaukonitowe zawierające terygeniczny kwarc i powstały na dnie morskim glaukonit. W osadach morskich wyróżnia się minerały allogeniczne, tj. dostarczone z lądu lub z innych miejsc dna morskiego, oraz minerały autogeniczne skrystalizowane w morzu jako produkty halmyrolizy, ewaporacji i wody morskiej, np. halit, lub procesów biologicznych, np. aragonit i kal-cyt tworzące szkielety zwierząt morskich. Przeważna część krzemianów i glinokrzemianów (kwarc, skalenie i in.) oraz inne minerały skał mag nowych i metamorficznych są dostarczane z lądów: możliwe jest jednak skrystalizowanie niektórych z nich w warunkach panujących na dnie mórz podczas nagromadzania się osadów w trakcie późniejszych procesów diagenetycznych.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.